तिमी नहुनु भनेको जीवन पूर्ण नहुनु पनि त हो………… बुबा !


प्रकाशित मिति :2019-08-30 10:39:31

-शोभा बजगाई-

“म आशा गर्छु मेरा छोराछोरीहरुले मलाई एक असल बाबुको रुपमा सधै स्मरण गर्नेछन्” एकजना विदेशी लेखक यसो भन्नुहुन्छ । स्मरण हुनेहरुले त गर्लान् तर सम्झनामै बाबुको तस्विर नहुनेले के स्मरण गर्ने…. ?

माफ गनुहोस् बुबा १ तपाईं मेरो सम्झनामा कतै हुनुहुन्न । कुशे औंशी अर्थात बाबुको मुखहेर्ने दिन नजिकिदै जादा आमाले सम्हालेर राखेका पुराना फोटाहरु यसो पल्टाउछु । र तिम्रो स्मृतिलाई गाढा बनाउँछु । मेरो मानस्पटलमा तिम्रो तस्विर छैन, तिमीसंग बिताएका याद छैनन्, तर म बढ्ने,पढ्ने र यो समाजसंग समायोजन हुने क्रममा पार गरेका थुप्रै खुड्किलाहरु छन् । जहाँ तिम्रो चरम अभाव छ । त्यहि भएर त हिजोदेखि आजसम्म तिमी चाहिने अवस्थामा आफन्त, नातागोता र साथिभाइ रुपी षुरुषहरुसंग हारगुहार गर्ने गरेकी छु ।

भनाइ छ नि….आमा सत्य हो तर बाबु विश्वास । आमाको जस्तो माया बाबुले गर्दैनन् । यसमा के कति सत्यता छ त्यसको हिसाब किताब त म गर्न सक्दिन । तर हामी जुन मानसिकता, सामाजिकिकरण र सामाजिक व्यवहारबाट हुर्कदै छौ, त्यहाँ बाबुको उपस्थितीलाइ प्रथम मानिन्छ । बाबुको नामलाइ प्रथम मानिन्छ । त्यहि ठाउँमा आमा गौण हुन्छिन् । दोस्रो हुन्छिन् ।

मृत्यु सत्य हो । अकाट्य हो । तर स्वयं मृत्यु नै डराउनेगरि आएको मृत्युले मानिसलाइ आघात मात्र पुर्‍याउदैन । अपाङ्ग नै बनाउछ । त्यस्तै मृत्यु हो तिम्रो । बच्चा बेलामा म त्यस्तै ४/५ वर्षकि थिए होला । छिमेकमा एउटी दिदी थिइन् । खेल्ने क्रममा उनले भनिन्, “तिम्रो बुबा त भगवानको घर जानुभयो नि थाहा छ….?” त्यो नै पहिलो झड्का थियो मेरो लागि । अब तिमी नफर्कने ठाउँमा गयौ भन्ने । यस्तै झड्काहरु लाग्दै गए जीवनमा । माफ गर्नुहोला म “म” भएर लेखे पनि एउटा परिवारमा पिताबिना हुर्कन छोरीलाई के कस्ता चुनौती आउँछन भन्ने विषयप्रति केन्द्रित हुन खोज्दैछु ।

“बालबालिकाको चौतर्फी विकासमा बाबुको महत्व” यस विषयमा Ditta M. Oliker ले २०११ मा एउटा अध्ययन गरेकी छन् । जसमा उनी भन्छिन्, “जन्म देखिनै जो बच्चा बाबुसंग समय बिताउछ्न उनीहरु भावनात्मक रुपमा आफूलाई बलियो ठान्छन् । वरिपरिका अवस्थितीहरुसंग खुल्नका लागि बढि आत्मविश्वासी हुन्छन् । यसले उनीहरु जति ठूला हुन्छन् उति नै स्वस्थ्य सामाजिक सम्बन्धहरु राख्नका लागि योग्य बन्छन् ।” यो अध्ययनबाट पनि पुष्टि हुन्छ पिताको महत्व ।

आत्मविश्वास भन्ने चिज आर्जन गरिने विषय हो । व्यक्तिका धारणा, प्रस्तुति, निर्णय, क्षमता आदिमा उसको आत्मविश्वास प्रतिविम्वित हुन्छ । तर आत्मविश्वासको उपयुक्त वातावरण निर्माणमा भने धेरै पक्षको भुमिका रहेको हुन्छ । जसमा बाबु प्रमुख हुन्छन भन्ने सत्य नकार्न सकिन्न । समय संगै म हुर्कदै गए । त्यस्तै ४/५ कक्षामा अध्ययन गर्दाको कुरा हो । मेरा एकजना शिक्षकले भोली तिम्रो बुबालाइ स्कुलमा बोलाउनु छात्रवृत्तिको विषयमा कुरा गर्नु छ भने । मैले मेरो बुबा हुनुहुन्न भन्न नपाउदै तिम्रो त बुबा हुनुहुन्न हगि……… ठिकै छ हजुरबुवालाई बोलाउनु है भनेर गए । त्यस बेला त यो कुरा सामान्य लाग्यो । तर त्यसको प्रभाव भने असामान्य हुनेरहेछ । बुबाको सट्टामा आमालाई किन बोलाइएन रु बरु हजुरबुबालाइ बोलाइयो । यो विषयले बारम्बार बिथोलीरहन्छ ।

म स्कुल पढ्ने भए । कलेज पढ्ने भए । साथीहरु पनि धेरै केटीहरु नै भए । घरमा आमाका साथीहरु महिला । महिलाकै आवागमन हुने क्रम बढ्यो घरमा । यसो हुँदा मैले पुरुष बुबा,काका,मामा, दाजु भाईसंग संगत गर्ने मौका पाइन । सामाजिकिकरणको क्रममा पुरुषका बहस र छलफलमा सरिक हुन पाइन । मेरो सामाजिक फैलावटको आयतन साँघुरिदै गयो । मैले आफ्ना काका, मामा, दाजु,भाई समयमै नचिन्नु भनेको आम पुरुष जतिबेला जसरि चिन्नुपर्ने हो त्यसरि नचिन्नु पनि त हो । यसले मलाइ प्रत्यक्ष रुपमा नोक्सान पुर्‍याएको महसुस हुन्छ आज पनि ।

मेरो कक्षामासंगै पढ्ने साथीको बुबा शिक्षक हुनुहुन्थ्यो । उसलाई छन्दका कविता बाचन गरेर सुनाउने, कविता लेख्न सिकाउने र आफु पढ्न बस्दा संगै राखेर पढाउने गर्नुहुन्थ्यो । पहिलो गुरु, पहिलो प्रशंसक, पहिलो आलोचकको भूमिकामा सधै उसको बुबा देखेर मलाई उसंग रिस उठ्थ्यो । बोल्न मन लाग्दैनथ्यो । प्रतिस्पर्धाको भावना उत्पन्न हुन्थ्यो । अहिले सम्झन्छु म ईष्र्याको उत्कर्षमा पुगेकी रहेछु । र त्यो डाहाको एउटै मात्र कारण बुबा हुनुहुन्थ्यो । यो घटनाले मलाइ मानसिक रुपमा विक्षिप्त बनाएको थियो ।

एक दिन आमा र म आफन्तको घर गएका थियौ । लगभग ७० वर्ष उमेरकि हजुरआमा हुनुहुन्थ्यो । उहाँको छोरो विवाहको लागि केटी हेर्न गएका रहेछन् । उनले आफ्नि आमालाइ भने, आमा केटी राम्रै लाग्यो । घरपरिवार पनि ठिकै छ । तर केटीको बाबु रहेनछन के गर्ने आमा १ भनेर छोराले सोधे । आमाको तुरुन्त जवाफ आयो । भो भो….. बाबु नभएकी छोरी विवाह गर्न हुन्न । शिलस्वभाव भएका हुन्नन् । संस्कारी हुदैनन् । छाडा हुन्छन । त्यसबेला मेरी आमा र मैले एक अर्काको मुखमा हेराहेर गर्यौ । गहिरो मौनतामा संवाद गर्‍यौं । र घर फर्कियौ । आमा नमज्जाले दुख्नुभयो शायद त्यस घटनाले । बाबु नहुदा विवाह गर्नपनि पो गाहे हुने रहेछ भन्ने कुराको महसुस त्यसबेला भयो मलाई । यसरी तिमी गएपछि,घर पूर्ण घर भएन । जीवन, पूर्ण जीवन भएन । तिमी नभएर त हुँदै हो । त्यो भन्दा पनि अझ बढि तिमी नहुदा परिवार, समाज र हरेक सम्बन्धहरुप्रतिको भूमिका परिवर्तन भएर हो । अझ भनौं मेरी आमालाई तिमी सरहको स्थान प्राप्त नभएर हो । त्यो स्थान ग्रहण गर्ने हैसियत यो समाजले नदिएर हो ।

स्कुल जादा समाउने चोरी औंला नहुनु । परीक्षामा फेल हुँदा शिर झुकाउँने ठाउँ नहुनु । सफलतामा अट्टाहाँसले अंगाल्ने साथ नहुनु । शिरभरी आशिर्वाद दिने हात नहुनु । यी सबै नहुदा जिन्दगी, जिन्दगी जस्तो नहुनु पनि त हो । तथापी मैले लिने वायुमा तिम्रो अंश छ । आमा सुत्ने कोठामा भएको तस्विरमा तिमी हाँस्दा घर उज्यालो हुन्छ । र त्यो उज्यालोमा तिम्रो हिस्सा छ । तिमीले भौतिक शरीर विसर्जन गर्‍यौं ।

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

‘बैठकमा कुरा सुन्यो, घर गयो’

-कल्पना भट्टराई- नगर र वडाबाट दलित लक्षित योजनाका प्रस्ताव अघि सार्दा ‘जनप्रतिनिधिले दलितको मात्रै काम गरेर

यौन शोषणको भिडियो नै दिएपछि भारतका पूर्व मन्त्री पक्राउ

यसअघि स्वामी चिन्मयानन्ले उनीविरुद्ध षड्यन्त्र भइरहेको बताएका थिए ।

बलात्कार कसुरमा साढे सात वर्ष कैद सजाय

मानसिकरूपमा कमजोर २७ वर्षीया युवतीमाथि बलात्कार गर्ने ७० वर्षीय हङ्कुर योगी भन्ने भक्तबहादुर योगी (जोगी)

हेर्नुस् दुई पुरुषबाट महिलाको यो हालत

–महिला खबर– श्रीमान बिरेन्द्र ऐर र ससुरा हुकुम ऐरले बारीमा लगाएको मकै किन खाएको भन्दै कुटपिट

बलात्कार कसुरमा १० वर्ष जेल

-महिला खबर- स्याङ्जा । १९ वर्षीया किशोरीलाई बलात्कार गरेको कसुरमा जिल्ला अदालत स्याङ्जाले एक जनालाई १०

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: