न निर्मलाले न्याय पाइन्, न ‘जिउँदा सहिद’ले


निर्मला पन्त हत्या काण्ड

प्रकाशित मिति :2019-06-19 14:45:37

–लोग्शरी कुँवर–

ललितपुर । काठमाडौंको महाराजगञ्जस्थित टिचिङ् अस्पताल । तेस्रो तल्लामा रहेको क्याबिन नम्बर ३१५ । दिउँसो ४ बजेतिर पुग्दा कञ्चनपुर, ऐठपुरकी शिवकला भण्डारा बेडको छेउमै बसेर छोराको कपाल सुमसुम्याउँदै थिइन् । भित्तापट्टी पल्टिरहेका थिए– उनका २० वर्षीय छोरा अर्जुन भण्डारा अर्थात निर्मला हत्या काण्डका जिउँदा सहिद ।

कञ्चनपुरकी १३ वर्षीया बालिका निर्मला पन्तका हत्यारालाई कार्वाहीको माग हुनुुपर्ने भन्दै आन्दोलनमा सहभागी भएका बेला प्रहरीको गोली प्रहारबाट अर्जुन घाइते भए । २०७५ भदौ ७ गते आन्दोलनको पक्षमा कञ्चनपुर पुरै उर्लिएको थियो । महिला, बालबालिका, वृद्धवृद्धा, युवा कोही बाँकी थिएनन् । घटनाको महिना दिन बित्दासमेत हत्यारा पत्ता लाग्न नसकेपछि पुरै स्थानीय आक्रोसित थिए । देशैभर निर्मलालाई न्याय भन्दै थरीथरीका आन्दोलन जारी थिए ।

संगैका साथीहरू, छिमेकी आफन्त सबै आन्दोलनमा जाँदै थिए । कलिलो उमेर, शान्त स्वभावका अर्जुन पनि आन्दोलनमा नजाने कुरै भएन । उनी पनि ‘हो मा हो’ मिलाउँदै साथीहरूसँगै आन्दोलनमा गए । आमा शिवकलालाई त छोरा कहाँ गयो भन्ने पनि थाहा भएन । दिउसो करिब १ बजेतिर शिवकलाको मोबाइलमा घण्टी बज्यो । कसैले फोनमा भन्यो, ‘अर्जुनलाई गोली लाग्यो, अस्पताल आउनुस् ।’ शिवकला बनाउँदै गरेको नास्ता छोडेर रुँदै महाकाली अस्पताल पुगिन् । अर्जुनको दायाँ खुट्टाको पिडुलामा राइफलको गोली लागेको भनेर सुनाए । निरन्तर रगत बगिरहेको थियो । पातलो जीउडालको छोराको शरीरबाट निरन्तर बगेको रगत देखेर शिवकलाको मुटु चुडियो । छोरालाई मुसारिन् । रोइन् । हार गुहार गरिन् । जसरी पनि छोरा बचाइदिनुस् भन्दै सबैसँग अनुनय विनय गरिन् । त्यहाँ जम्मा भएका सबैले अर्जुनलाई बचाउँछौं भने । महाकालीमा उपचार सम्भव नहुने भन्दै चिकित्सकले धनगढीस्थित सेती अञ्चल अस्पताल रेफर गरिदिए । अर्जुनलाई उनका दाई र अरु केही मानिसले धनगढी लगे । त्यहाँ पनि उपचार सम्भव भएन । रगत नथामिने भो । बेलुकीको प्लेनमा काठमाडौं ल्याइयो ।

अर्जुनलाई महाराजगञ्जस्थित टिचिङ अस्पताल पुर्याउँदा करिब ७ बजेको थियो । तर उपचार गर्ने डाक्टर पुगे राती ११ बजे । अर्जुनका दाई एकिन्द्रका अनुसार करिब १० बजेसम्म त उनी होस् मै थिए । अस्पताल पुग्नेबित्तिकै डाक्टरको उपचार पाएको भए सायद होेस छँदै उपचार हुन्थ्यो । शरीरको रगत बग्नै नछोडेपछि उनी बेहास भए । त्यसपछि आईसीयूमा राखेर उपचार शुरु भो ।

१० महिना पुरा भो, अर्जुन चेतमा नआएको । गोली लाग्दा होसमै रहेका अर्जुनको गोली लागेको खुट्टाको घुँडाभन्दा तल काटिएको छ । उनलाई कृतिम खुट्टा दिइएको छ । तर उठ्न सके पो । अस्पतालको खाटको खुट्टासँगै राखिएको छ सेतो रङ्गको कृतिम खुट्टा पनि । छोरा कहिले उठ्ने हुन् र त्यही कृतिम खुट्टाको सहाराले भए पनि हिँड्ने हुन् भनेर प्रतिक्षामा छिन्, आमा शिवकला ।

अर्जुन बेहास् छन् भन्दा आँखा खोल्नै नसक्ने अवस्थाका होइनन् । उनी दिनभर प्राय ब्यूझैं हुन्छन् । राती भने मस्तले सुत्छन् । तर ओल्टो कोल्टो समेत आफै फर्किन सक्दैनन् । जस्तो सुतायो त्यस्तै हुन्छन् । हात अलिअलि चल्छन् । टाउको चल्छ । बोली आउँदैन । र पुरानो एउटा कुरा पनि याद छैन ।

आमा र दाईको सहयोगले अर्जुनले बल्लतल्ल हाँस्न सिकेका छन् । कोही मान्छे देख्यो भने पनि हाँस्छन् । प्राय हाँसि नै राख्छन् । नमस्कार गर्छन् । आँखा मार्देउ भन्दा दुबै आँखा झिम्काउँछन् । जिस्काइदेउ भन्दा लामो जिब्रो तानेर ‘ह्या’ गर्छन् । बाई–बाई गर्छन् । व्यवहार ठ्याक्कै बच्चाको जस्तो । जीउडालले मात्रै भन्न नमिल्ने ।

निर्मलाको न्यायको निम्ति गोली लागेका छोरालाई काठमाडौं ल्याएपछि ५४ वर्षकी शिवकला पनि छोरा स्याहार्न काठमाडौं आउनुपर्यो । १० महिना भो उनले पनि ढुक्कको सास फेर्न नसकेको । छोरा हाँस्दा हाँस्छिन् । ‘यसकै अनुहार हेरेर बाँचेकी छु । यत्तिको भए पनि मैले छोरालाई त देख्न पाएकी छु’ छोराको भौतिक शरीर मात्रै पनि साथमा हुँदाको खुसी बाँड्दै भनिन्, ‘सन्नी खुना (निर्मलाको न्यायका लागि भएको आन्दोलनका क्रममा २०७५ भदौ ८ गते प्रहरीको गोली लागि मृत्यु भएका १४ वर्षीय बालक)को परिवारलाई कस्तो हुँदोहोला ?’

पीडामाथि पीडा

शिवकलाका श्रीमानको घर कालिकोटको छाप्रे हो । २०४८ सालतिर उनी श्रीमान भन्द्र भण्डाराको साथमा कञ्चनपुर झरिन् । दम्पती नै मिलेर महेन्द्रनगरस्थित बसपार्कमा नास्ता पसल चलाए । यो २८ वर्षको अवधिमा उनीहरूसँग भएको सम्पती पनि त्यही छाप्रोको नास्ता पसल मात्रै हो । ‘अरु त एक आना सुन र एक धुर जमिन समेत छैन’ शिवकलाले सुनाइन् । त्यही नास्ता पसलबाट आएको पैंसाले पाँच छोराछोरीको पेट गुजारा भो । अहिले जेठो र माइली छोरीको त बिहे पनि भइसक्यो ।

शिवकलाले अर्जुनका बुबा अर्थात श्रीमान गुमाएको १६ वर्ष भो । दमका रोगी श्रीमानलाई बचाउन नसकेपछि पाँच छोराछोरी एक्लैले हुर्काइन् । नास्ता पसल राखिएको १० धुर जमिनको मासिक चार हजार भाडा तिर्छिन् । त्यही छाप्रोबाटै छोरीहरूको बिहे गरिन् । तीन छोराहरू काखमा च्यापेर त्यही नास्ता पसलमा ओत लाग्थिन् उनी । माइलो छोरा अर्जुन घाइते भएपछि उनलाई स्याहार्न कान्छो छोरा दिपकसहित उनी अस्पतालमा छिन् भने जेठो छोरा एकिन्द्र कञ्चनपुरमै छन् । घटनापछि उनको चुलोमा आगो बलेको छैन । ‘छोरा कहिले कसैकोमा खान्छ, कहिले कता । बिचल्ली भो हाम्रो’ शिवकलाले दुर्घटनाले छितरबितर बनाएको परिवार बारे भनिन् ।

जिल्ला फर्किने धोको

अर्जुनलाई टिचिङमा भर्ना गरेको १० महिना पुरा भइसक्यो । उपचारमा संलग्न डाक्टरले गएको माघमै यो भन्दा राम्रो हुँदैन, घर लैजानुस् भनिसके । तर आमाको मन न हो, भाग्य बदलिन्छ की, छोरा होसमा आउँछ की भन्ने आसामा अस्पताल छोड्न सकिनन् । ‘भगवान दाहिने भए त मेरो छोरा निको हुन्थ्यो होला’ भगवानकै कारण छोराको यो हालत भएको झैं घटनाको सबै दोष पनि भगवानकै थाप्लोमा हालिन् उनले ।

शिवकला अब जिल्ला फर्किन चाहन्छिन् । हुन त उनको आफ्नो र परिवारको नामको एक धुर जमिन पनि छैन । तर दशकौंदेखि बसेको चिरपरिचित ठाउँलाई नै उनी घर भन्न बाध्य छिन् । ‘अन्त त कहाँ जानु ? कम्तिमा महेन्द्रनगरमा चिनेको समाज त छ । दुःख बिसाउने ठाउँ हुन्छ । मन बहलाउन दिदीबहिनीको समाज पनि छ’ शिवकलाले मनको कुरा पोखिन् । तर त्यसका लागि सरकारले अर्जुनको उपचारका लागि टिचिङमा उपलब्ध गराइरहेको सुबिधासहित बस्ने वासको व्यवस्था जिल्लामै गरिदिनु पर्ने माग उनको छ ।

१० महिनादेखि अस्पतालको कोठामा बेहोस् छोराको धरालो लागेर बस्दा उनलाई कारागारमा बसे भन्दा कम उकुसमुकम भएको छैन । शुरुमा अस्पताल आउँदा अधिकारकर्मी, पत्रकार, जिल्लवासी कोही न कोही भेट्न आउँथे । अहिले त त्यो पनि शून्य । कस्तो छ भनेर समेत कोही फर्केर आएका छैनन् । जिल्लाबाट कहिलेकसो शारदा चन्द लगायत अधिकारकर्मीले फोनमा सोध्छन् । नत्र भने फोन गरेर रुने दुई छोरीबाहेक कोही छैनन् । निर्मलाकी आमाले समेत आफूलाई के कसो छ भनेर नसोध्दा दुःख लागेको उनले बताइन् । ‘कारागारमा पनि मुख बोल्ने ५÷१० जना कैदी त हुँदा हुन् । तर यहाँ त कहिलेकाहीँ सोधपुछका लागि आउने नर्स र डाक्टरबाहेक गफ गर्नलाई समेत कोही चिनजानको छैन’ शिवकलाले आसाका साथ आग्रह गरिन्, ‘तपाईंले सक्नुहुन्छ भने हाम्लाई जिल्ला फर्किने वातावरण मिलाइदिनुस् ।’

अर्जुनको उपचारमा लागेको सबै बिल भर्पाई राज्यले गरिरहेको छ । अर्जुनलाई दिसा पिसाबका लागि उठाउन सुताउन एक जनाले सकिदैन । औषधिको कारण ज्यान भारी छ । शिवकला एक्लैले नसक्ने भएपछि स्याहारका लागि राज्यले नै दुई जना सहयोगी राख्नुस् भन्यो । तर निश्चल स्वभावकी शिवकलाले गएको मंसिर महिनादेखि एक जना मान्छे राखिन्, मासिक १५ हजार दिने सहमतिमा कञ्चनपुर घर भएका राजेन्द्र रानालाई । अर्को सहयोगीको रुपमा छोराको स्याहार आफै गर्छु, राज्यलाई मात्रै किन भार पार्ने सोचेर । तर अहिले असार पहिलो साता जान थालिसक्यो, राज्यबाट सहयोगीले पाउने भनिएको तलव पाएका छैनन् । अनि गएको बैशाख महिनासम्मको तलव शिवकलाले सय कडा तीन रुपैयाँ ब्याजमा निकालेर सहयोगीलाई दिइन् । ‘तलव दिन्छु भनेर राखेको मान्छेलाई सरकारले दिएन, दिन्न भन्न मिलेन । बल्लतल्ल ऋण निकालेर ६ महिनाको ९० हजार तलव दिएँ’ शिवकलाले दुःखेसो पोखिन् ।

शिवकलासँग कुराकानी गर्दैगर्दा उनीहरुलाई भेट्न अस्पताल पुगेकी नेता पवित्रा तिमिल्सेना ।

शिवकलाका अनुसार अर्जुनको औषधिपोचार र खानामा लागेको खर्च गृह मन्त्रालयले बीलका आधारमा भुक्तानी गरिरहेको छ । अहिले बील अनुसारको रकम समयमा भुक्तानी नहुँदा करिब ३ लाख ऋण लागिसकेको पनि उनले बताइन् । अब राज्यले दिँदै आएको र दिने भनेको सेवा सुबिधा जिल्लामै पाउने गरेर व्यवस्था गरिदिन शिवकलाले सरकारलाई आग्रह गरेकी छन् ।

२०७५ साउन १० गते बलात्कारपछि हत्या गरिएकी १३ वर्षीया बालिका निर्मला पन्तका हत्याराको अझैं पहिचान भएको छैन । निर्मलाको लागि न्याय भन्नेहरु पनि दिनप्रतिदिन कम हुँदैछन् । यही घटनाका कारण सरकारले देश विदेशमा लज्जा व्यवहोर्नु परिरहेको छ । राज्यले ८ वटा छानबिन समिति गठन गर्दा समेत दोषी को हो पत्ता लाग्न सकेको छैन । दुईटा छानबिन समिति अहिले पनि गोप्य रुपमा जिल्लामै छन् ।

बहिनी उमेरकी निर्मलाको निम्ति न्याय माग्दा राज्यको गोली थापेका अर्जुनलाई आफूले राम्रो गरें या गरिन थाहा छैन । अर्थात जीवन र मृत्युको दोसाँधमा रहेका उनी यो बारे अनभिज्ञ छन् । तर छोराको जीवन रक्षाका लागि २४ सै प्रहर खटिरहेकी शिवकलालाई भने जति दुःख छोरालाई यो अवस्थामा पाउँदा हुन्छ, त्यति नै पीडा निर्मलाका हत्यारा पत्ता लाग्न नसकेकोमा पनि । र उनलाई यो पनि विश्वास छ, घटनाका सबै दोषीलाई एक दिन कार्वाही हुन्छ, भगवानले छोड्ने छैनन् । उनले भनिन्, ‘राज्यले नदिए भगवानले न्याय दिन्छन् ।’

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

आफ्नै कथा विमोचन गर्नुभो हजुरआमाले

पुस्तकमा ८० वर्ष कटेका महिलाका कथा समेटिएको छ । किताबमा समेटिएका पात्रहरू (हजुरआमा)ले नै किताब

संचारिकाका पहिलो निर्वाचित अध्यक्ष बन्दना राणालाई जनसेवा श्री

-महिला खबर- संयुक्त राष्ट्रसंघीय समितिमा उपाध्यक्ष पदमा निर्वाचित हुने राणा नै पहिलो नेपाली हुन् ।

नेपालको पहिलो रेस्लर महिला भगवतीलाई सुप्रवल जनसेवा श्री

राष्ट्रिय जीवनका कुनै पनि क्षेत्रमा प्रशंसनीय काम गर्ने नेपाली नागरिक वा नेपालको हितमा विशेष योगदान

पत्रकार पण्डित र पुन सुप्रवल जनसेवा श्रीबाट विभुषित हुने

-महिला खबर- यो सम्मान आगामी बैशाख महिनामा प्रदान गरिने छ ।

संविधान दिवसमा प्रधानमन्त्रीले यसो भने (मन्तव्यको पूर्ण पाठ)

धेरै पटक भनेको छु, मैले मृत्युलाई नजिकैबाट देखेको छु । जनबोलीमा भन्नुपर्दा पटक–पटक मरेर बाँचेको

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: