उपहार के दिऊँ आमा ?


प्रकाशित मिति :2019-05-03 14:46:22

आमा ! यो मातातीर्थ औंशीमा तपाईंलाई के उपहार दिऊँ ?’ अघिल्लो दिन साँझ फोनमा सोधेँ ।

‘खै के दिन्छस् र ? बैशाख चल्दै छ, आफै बुझ न’ आमाले मिठो मजाक गर्नुभयो ।

आमासँग यस्ता मजाक भइरहन्छन् । मैले आजसम्म आमालाई केही दिएको छैन । यो मातातीर्थ औंशी अर्थात् म जन्मिएपछिको २५ औँ मातातीर्थ औंशीमा पनि आमालाई ठोस बस्तु दिइहाल्न सक्ने अवस्था छैन ।

–बिरोध खतिवडा–

घरबाट म टाढा छु । मैले केही दिन सक्छु भने अधिकांश आमाका सन्तान (छोराहरु)ले जस्तै बिहानै एक कल फोन, सामाजिक सञ्जालमा आमाको महानतामाथि व्याख्या गर्दै चार पंक्तिको पूर्वतयारी विचार । त्यसको मुन्तिर आमाको एउटा तस्वीर ।

आजकल त आमाको मुख पनि तस्वीरमा हेरिन्छ । अझ भनौँ अरूलाई देखाइन्छ, त्यो पनि वर्षको एकदिन । आमालाई न म केही दिन्छु न आमा माग्नु नै हुन्छ । मैले खाए आमा अघाउनुहुन्छ, म मुस्कुराए आमाको मुहार उज्यालो हुन्छ । अरू आमाहरूलाई जस्तै हाम्री आमालाई सन्तानले ‘राम्रोसँग गरिखाइदिए’ पुग्छ ।

आफ्ना सन्तान टाढा नहोउन् । सुखमा पनि दुःखमा पनि आफ्नै आसपास आफ्नै वरपर रहिदिऊन् भन्ने चाहना कुन आमालाई नहुँदो हो र ! हामीबाट हाम्री आमाले चाहेको पनि त्यही त थियो ।

जीवनको बीसौं वसन्त पार गर्दासम्म आमाबाट टाढिएर बसेको थिइन । सेवा प्रवेश गरेर घर छोडेपछि आमालाई नमिठो लागेको थियो । बेरोजगारीको पीडाले जेलेको म जागिर पाएपछि आमाभन्दा कमै पिरोलिएँ ।

मैले आमाकै काखमा बसेर कक्षा १२ सम्मको पढाइ सकें । त्यसपछि बीबीए पढ्न महंगो खर्चमा घरबाट बिराटनगर गएँ । तर, डेढ वर्षमा उपलब्धी देखाउन नसकेको अवस्थामा घर फर्किएको थिएँ ।

डेढ वर्षको अवधीमा भएको खर्चको प्रतिफल शून्य भयो । त्यो समय बुबामा असन्तुष्टि पैदा हुनु सामान्य थियो । तर, आमाको मप्रति कहिल्यै असन्तुष्टि भएन, मैले महसुस नै गरिन ।

त्यो बेला मलाई लाग्थ्यो, आमाहरूको छातीमा पग्लिने भाग अलि बढी नै हुँदोरहेछ । यसको मतलब यो होइन कि आमाले केही नभनिदिएकै कारण मैले ममता र स्नेहको गलत फाइदा उठाइरहें ।

बरु आमा भित्रको ममताले मलाई बदल्यो । म यसरी बदलिएँ कि पहिलाको मभित्रको ‘म’ फेरिदै गयो । पढाइमा पहिलोपटकको असफलताले गाँजेको मलाइ त्यसको तनावबाट बाहिरिन झन्डै दुई वर्ष लाग्यो ।

मलाई सबैबाट एक्ल्याउने तुच्छ सोचलाई म केही हदसम्म धपाउन सक्षम भएँ । योबीचमा आमाले गर्नुभएको स्नेहयुक्त परामर्शले मलाई पुरानै दिनचर्यामा फर्किन धेरै सजिलो भयो ।

आमाको तरिका र मन्त्रहरू पनि कति अचम्मका हुँदारहेछन् । अध्यात्मभन्दा आदिम र विज्ञानभन्दा नयाँ मातृवात्सल्यले मेरो लगभग पुनर्जन्म नै भयो ।

सँधै अभाव र विपन्नतासँग संघर्ष गरिरहेको परिवारमा मेरो असफलता अझ एउटा ठूलो समस्या भयो । यसको असरबाट जतिसक्दो चाँडो माथि उक्सन मैले रोजगार हुनु थियो । त्यसैले मैले आजको बाटो रोजें ।

‘तैंले साह्रै अप्ठेरो बाटो रोजिस् । तँ हिंडेको बाटो गलत त पक्कै छैन । तर, अप्ठेरो भने अवश्य छ । चिताएको पुगोस्, नराम्रो नचिताउनू,’ भनेर आमाले सधैँ मेरा निर्णयहरूको स्वागत गरिरहनुभयो ।

’घर कहिले आउँछस् ?’ प्रत्येक टेलिफोन कुराकानीमा आमाले सबभन्दा बढी सोधिरहने प्रश्नको जवाफ म तत्काल दिइहाल्न सक्दिन । कामको प्रकृति नै त्यही प्रकारको छ कि छुट्टी कहिले र कतिदिन मिल्छ थाहै हुँदैन ।

‘मिलाएर आउँछु नि !’ आमाको दोहोरिरहने प्रश्नमा मेरो सँधैको रेडिमेड प्रतिक्रिया ।

उमेरले चार दशक नाघिसक्नुभएकी आमाको बढ्दो उमेरसँगै रोग पनि बढ्दै गइरहेको छ । सत्र वर्षको उमेरमा विवाह भएपछि अठारौं वर्षमा पहिलो सन्तान जन्माउनुभयो । त्यसपछि सुरू भएको आमाको पाठेघरको बिमारले पनि यो वसन्त ऋतुसँगै आफ्नो अठ्ठाइसौँ वसन्त पार गरिसकेको छ ।

त्यही समस्याले आमालाई च्याप्दै लगेको थाहा छ । तर, हामी सन्तानलाई आफ्नो पीडा केही पनि थाहा नहोस् भनेर हरेक पीडालाई भित्रभित्रै दबाएर राख्नुहुन्छ ।

तीस दिनको महिनामा बीस दिनभन्दा बढी त आमाको स्वास्थ्यमा समस्या आई नै रहेको हुन्छ । तर, आमाले कहिल्यै त्यसको आभाष हामीलाई नहोस् भनेर पीडा लुकाउने कोसिस गरिरहनुहुन्छ ।

भनिन्छ नि, ‘माया उँधै उँधै’ सायद त्यस्तै हुँदो हो आमाको माया पनि ।

आमाले मलाई गरेजस्तै माया म आमालाई पक्कै पनि गर्दिन होला ।

बुढ्यौलीतर्फ ढल्किरहेको यो उमेरमा पनि आमालाई आफ्नोभन्दा बढी चिन्ता हाम्रै लागिरहन्छ । ‘तँ घर आउँदै छस्, भन्ने सुन्नासाथ साह्रै रमाउनुहुन्छ मम्मी’ बहिनी सुनाउँछे ।

घरमा मिठो मसिनो पाक्दा होस् या चाडपर्व आउँदा, अगाडि हामी नभएसम्म आमाको गाँस निलिँदैन । म आज काममा फर्किन्छु भनेको दिन आमालाई त्यसै बिसन्चो जस्तो हुन्छ । त्यो दिन वहाँको अनुहार साह्रै मलिन देखिन्छ ।

‘आगो माग्न आएजस्तो मात्र गर्छस् त नानी ! आउनभन्दा जान हतार हुन्छ तँलाई पनि ।’ भनेर न्याउरो मुख लगाइरहनुहुन्छ ।

थाहा छैन, म घरबाट निस्किएपछि आमाले कसरी सम्हाल्नुहुन्छ आफूलाई अनि कसरी सम्हालिन्छु म पनि ? म निकै पर पुगुन्जेलसम्म म हिँडेको बाटो हेरिरहनु हुन्छ । तर, उहाँँलाई पछाडि फर्किएर हेर्ने हिम्मतसम्म गर्न सक्दिन म । पानी ओरालो मात्र बग्छ ।

माथिल्लो गरोको पानी तल्लोमा झर्छ तर तल्लो गरोको पानी माथिल्लो तलामा चढ्दैन । भनिन्छ नि, ‘माया उँधै उँधै’ सायद त्यस्तै हुँदो हो आमाको माया पनि । आमाले मलाई गरेजस्तै माया म आमालाई पक्कै पनि गर्दिन होला ।

‘आमा’ सबैका लागि महान हुन्छन् । मेरी आमा पनि मेरा लागि महान् हुनुहुन्छ । म वयस्क उमेरको भइसक्दा पनि स–साना कुराहरूको याद दिलाउने बानी छ आमाको । कहिलेकाहीँ सामान्य बिरामी परेर सुत्दा आमाको फोन आउँछ, ‘मेरो छाती चर्कियोे ! बिरामी परेको होला, कस्तो छ ?’ म छक्क पर्छु, कसरी थाहा हुन्छ हँ यस्तो कुरा आमालाई ?

जीवनहरु धर्तीमा आउँछन् । अस्तित्व लोप भएर पनि जान्छ । अनि तिनका अर्थहरु पनि सँगै लोप हुन पुग्छन् । आमा त सृष्टि हुन् । सिर्जनाकी प्रतिमूर्ति । त्यसैले आमा आफ्नो सिर्जनाको मलजलमा निरन्तर लागिरहन्छिन् ।

म साेच्छु, ‘आमामा प्रकृतिले त्यस्तो के भरिदिएको होला ? जो सदा सन्तानको निम्ति आफ्नो अस्तित्व नै मेटाउन पनि तयार हुन्छिन् । सन्तानकै पीडा व्यथा वेदनाहरूमा रुने वा चिन्तित हुने र सन्तानका सुखमा नै आफूलाई जीवन्त ठान्ने आमा । आफू भोकै नाङ्गै र अशक्त हुँदा पनि सन्तानकै चिन्तामा डुबिरहने आमा । सन्तानको उन्नतीमा आफैलाई भूलेर सुखानुभूति गर्ने आमा । साँच्चै कस्तो मन दिएको छ आमालाई विधाताले ?

सँधै सलेदो बनेर आफैँलाई जलाई सन्तानलाई उज्यालो दिइरहेका आमाहरूको योगदान अहो ! कति फराकिलो अनि उच्च छ आमाको ममता !

आमाको मायाको अगाडी मेरा उपहारहरु अर्थहीन लाग्छन् म स्वयंलाई । सायद त्यसैले आमासँग हरेक मातातीर्थ औंशीमा हुने वार्तालापको सुरुआत एउटै हुन्छ ।

म – आमा के उपहार ल्याऊँ ?

आमा – ‘खै के दिन्छस् र ?’ 

    Comment Here!

Related NEWS
मुख्य खबर

रुकुम घटनाः बिर्सिएकी एक किशोरी

-मञ्जु मिश्र- ‘त्यो केटीले गर्दा तीन जना निर्दोष युवाहरुको ज्यान गयो, ‘इज्जतदार’ घरको ‘इज्जत’ जोखममा पर्‍यो

दाइजोको निहुँमा आठ महिनाकी गर्भवतीको हत्या, प्रहरीले किटानी जाहेरी दर्ता गरेन

–महिला खबर– रेखादेवीका दाइ रोशनका अनुसार २० लाख खर्चेर गरिएको विवाहमा खेत बेचेर ११ लाख दाइजो

पश्चिम रुकुम घटनाको अध्ययन गर्न छानबिन समिति गठन

ललितपुर । सरकारले पश्चिम रुकुमको जातीय हिंसाबारे अध्ययन गर्न ५ सदस्यीय छानबिन समिति गठन गरेको

मर्यादित महिनावारी सम्बन्धमा वेबिनार

मर्यादित महिनावारी मूलप्रवाहीकरण गर्न मन्त्रालयले सम्पूर्ण सरोकारवालालाई अपिलसमेत गरेको छ ।

रगतको कथा

अनि रजस्वलाको रगतसमेत नछाड्नेहरुलाई सझाउन मन छ अपमानको बदलामा द्रौपदीले महाभारत रचेको कुरा ।

Read more
ताजा अपडेट
© 2015.All rights reserved by mahilakhabar.com
%d bloggers like this: